توان بخشی خوب در کرج:نارسایی در کسب صدای تراکئوازوفاژیال
علی رغم انتخاب شایسته بیمار وبه کار گیری تکنیک مناسب برای پانکچر برخی بیماران نمی توانند صدای مفیدی تولید کنند.به نظر می رسد بخش همده این نارسایی ها به تونوسیته سگمان فارنگوازوفاژیال مرتبط باشد.گرچه هیپوتونوسیته سگمان peگزارش شده است.اما اکثرا هیپرتونوسیته مقصر شناخته می شود واین گونه بیماران شاهدتلاش افزایش یافته ای برای فونایشن خواهند بود.این گونه بیماران از لحاظ بالینی مانور والسا لوای قدرتمندی ایجاد میکنند تا صدا تولید کنندودر نهایت صداهایی درهم و برهم وکوتاه مدت (معمولا کمتر از6ثانیه )تولید می شود.ویدئوفلورسکوپی با باریوم سولفات یک بر آمدگی خفیف در دیواره فارنژیال خلفی هنگام فونایشن نشان خواهد داد.ویدئوفلوروسکوپی باید ارزیابی سگمان peهیپرتونیک به کار رود تا سطح (تراز)انسداد مشخص شود.گرچه بسیاری از بیماران خود به خودطی 4تا6 هفته بعد این مساله را برطرف خواهند کرد اما تا 25%از آن ها علی رغم درمان بهبود نمی یابند و برای ادامه دادن تولید صدا بسیار نا امید می شوند.فیزیولوژی واتیولوژی هیپوتونوسیته سگمان PEکم شناخته شده است.بخش عمده این مشکل از متغیر بودن میزان رزکسیون حنجره ناشی می شود که آن هم از جانب وسعت تومور وتکنیک های بستن بسیار مختلف برای ترمیم دیفکت فارنژیال تحمیل می شود.مطالعات رادیو گرافیک بر روی بیماران مبتلا به سگمان های PEهیپرتونیک از انسداد داینامیک در تراز اسفنکتر ازوفاژیال فوقانی (UES)در پاسخ به دمیدن در مری حکایت دارد.در حالی که اجزای UESشامل عضلات کرایکوفارنگوس کانستریکتور تحتانی وازوفاژیال فوقانی هنگام لارنژکتومی ترانس سکت می شوند اما همین عضلات ممکن است هنگام بستن دیفکت فارنژیال دوباره به هم بپیوندند(به واسطه اسکار بعد عمل یا بسته شدن چند لایه ای)تاخط سوچور مخاطی را تقویت کنند. هیپرتونوسیته سگمان PEمدت کوتاهی پس از توصیفات اولیه تکنیک پانکچر TEشناخته شد.Blom.singer.hamaker.lewin.baugh.bakerسعی کردند با انسوفله کردن مری به وسیله یک کاتتر ترانس نازال بیمارانی را که در معرض خطر مشکلات سگمان peبعد از عمل هستند شناسایی کنند.متاسفانه علی رغم پیش بینی صحیح تولید صدای بلافاصله بعد از عمل در یک کوهورت کوچک از بیماران آزمون انسوفله کردن مری نتوانست استفاده موفق از پانکچر teرا 6 ماه بعد از لارنژکتومی پیش بینی کند.جراحان بدون استفاده از روش های موثق برای پیش بینی موفقعیت پانکچر teبعد از عمل از تکنیک های متنوعی برای جلوگیری از هیپرتونوسیته سگمان peدر زمان لارنژکتومی استفاده می کنند.این روش ها عبارتند از پوسترولترال کرایکوفارنژیال میوتومی وکانستریکتور میوتومی نورورافی پلکسوس فارنژیال به طور یک طرفه نبستن مجموعه عضلات فارنژیال .جراح اغلب قطر سگمان ازوفاژیال فوقانی را بعد از نمونه برداری لمس می کند تا ضرورت میوتومی مری پروکسیمال وما بقی کرایکوفارنگوس را تعیین کند.قبل از برداشتن نمونه حنجره می توان شاخه اصلی پلکسوس فارنژیال را در هیاتوس مابین عضلات کانستریکتور تحتانی و میانی شناسایی کرد.جراح باید با استفاده از پک محرک عصب دستگیره ای هویت عصب را تایید کند.پس از تایید باید عصب را بیش از تقسیم شدن لیگاتور وسپس ترانس سکت کرد تا بدین ترتیب عضلات کانستریکتور میانی و تحتانی عصب زدایی می شوند.یکی از گروه ها پس از به کارگیری این تکنیک دریافت که هیپرتونوسیته سگمان peبعد از عمل تنها در 6%از لارنژکتومی هایی که تحت پانکچر teاولیه قرار می گیرند رخ می دهد.علاوه بر این تکنیک ها حداقل دو گروه دیگر به نبستن عضلات فارنژیال بر روی خط بخیه مخاطی هنگام ترمیم دیفکت فارنژیال به عنوان وسیله دیگری برای جلوگیری از هیپرتونوسیته نگاه کرده اند.نتایج به دست آمده از مجموع 50 بیمار درمان شده در این دومطالعه حاکی از کسب موفقعیت آمیز صدا رسیدن به فشار های تراکئال نرمال بیشتر شدن شکل گیری فیستول بعد از عمل بود.
