راه رفتن روي انگشتان (نوك پنجه) در كودكان

راه رفتن طبيعي

راه رفتن طبيعي, به راه رفتن پاشنه- پنجه گفته مي‌شود و اين بدان معني است كه زماني كه پا به سمت جلو در حال حركت است در ابتدا پاشنه آن به زمين برسد. سپس در مرحله ايستادن (Stance) بدن از روي اندام مي‌گذرد و سرانجام پا روي نوك انگشت شروع به بلند شدن مي كند. زماني كه پا روي نوك انگشت است, پاي ديگر روي پاشنه است. بنابراين در راه رفتن طبيعي هيچگاه كودك نبايد روي نوك انگشت دو پا بايستد.

راه رفتن روي نوك پنجه يك پا (يك طرفه)

1-  يكي از شايعترين علل اين است كه يك پا كاملا كوتاه است و اگر بيش از 3 سانتي متر كوتاه باشد, كودك اغلب با راه رفتن روي نوك پنجه جبران خواهد كرد طوري كه پا به زمين برسد.

2-  يا اينكه كودكي كه در يك پا اسپاستي سيتي داشته باشد.

3-  بيماري كه التهاب شديد تاندون آشيل دارد،درد در پشت عضلات ساق[ يا التهاب شديد آپوفيز پاشنه]درد پاشنه[ براي كاهش فشار روي تاندون آشيل خود ممكن روي نوك انگشت راه برود.

4-  علت نادر راه رفتن نوك پنجه يك طرفه كودك فقط مي تواند همانژيوم عضلات عمقي ساق(hemangiona) باشد كه آن نئوپلاسم (تومور) عروقي است كه منجر به تورم عضلات ساق مي شود.

راه رفتن روي نوك پنجه هر دو پا (دو طرفه)

علت اصلي رايج راه رفتن روي پنجه ناشناخته است (علت شناخته شده‌اي ندارد), به همين خاطر راه رفتن روي پنجه عادتي نيز ناميده مي شود. راه رفتن روي پنجه ها بين 10 تا 18 ماهگي هنگامي كه كودك راه رفتن را مي آموزد كاملا عادي است. اين امر در برخي كودكان به سادگي عادت مي شود, هنگاميكه از آنها بخواهيد كه به طور صحيح راه بروند, آنها پاشنه‌هايشان را قبل از پنجه‌هايشان روي زمين مي گذارند. ولي زماني كه آنها تمركز نمي‌كنند به راه رفتن روي پنجه‌هايشان بر مي‌گردند. همچنين در كودكان فلج مغزي رايپلژي اسپاستيك خفيف خيلي شايع است.

بيماريهاي نادري كه مي توانند علت راه رفتن روي پنجه هر دو پا در كودكان شوند, شاركوماري توث, نورپاتي محيطي يا ديستروفي عضلاني دوشن و حتي بيماريهاي خيلي نادري مثل اوتيسم, اسكيزوفرني و سرانجام آنومالي‌هاي طناب نخاعي و  MS نوع جوانان است.

شروع اوليه راه رفتن روي پنجه كه مشخص شده است, درست سه ماه پس از راه  رفتن كودك مي باشد. به علاوه دو علت شايع آن, يكي راه رفتن روي پنجه ناشناخته و ديگري فلج مغزي دايپلژي اسپاستيك هستند.

درمان

بيشتر كودكان براي درمان لازم است كه به كاردرمان, متخصص ارتوپدي و نورولوژيست مراجعه كنند. راه رفتن روي پنجه ناشناخته ممكن است فقط با مراقبت بيماري و اميد به اينكه سرانجام راه رفتن روي پنجه كودك با بزرگتر شدن و رشدش, درمان بشود.

اگر شما مي خواهيد اسپاسم عضلات ساق را كنترل كنيد آنوقت پزشكان ممكن است تلاش كنند كه فقط آنرا با يك AFD ثابت نگهدارند. اگر علت آن سفتي تاندون آشيل است آنوقت ممكن است جراحي لازم باشد. شايعترين عمل, عمل رهاسازي گاستروكنيموس است. روش ديگر مي تواند گچ گيري به منظور تصحيح تاندون آشيل باشد.

تمييز دادن بين راه رفتن روي پنجه ناشناخته و فلج مغزي دايپلژي اسپاستيك خفيف خيلي سخت مي باشد. آن به نظر  ساده مي رسد اما اينطور نيست؛ زيرا هر دو بيماري ارتباط زيادي با تولد نارس (Premature Birth), تأخير تكاملي و سنتي تاندون آشيل دارد. به هر حال علامت خوبي وجود دارداگر كودك مي تواند به طور كاملا طبيعي راه برود وقتي از او بخواهيد, بيشترين احتمالي كه وجود دارد اين است كه ممكن است كودك راه رفتن روي پنجه ناشناخته داشته باشد.

براي راه رفتن روي پنجه رواني (عصبي) هيچ مقاله‌اي درباره چگونگي درمان آن وجود ندارد. اين نوع راه رفتن در كودكان اسكيزوفرن, اوتيستيك يا اختلال يادگيري ديده شده است.

كودكان فلج مغزي دايپلژي اسپاستيك نيز تقريبا هميشه شروع اوليه راه رفتن پنجه‌اي دارند. سابقه فاميلي آنها منفي است و مي بايست آسيبهاي نورون محركه فوقاني يا EMG دايناميكي كه غير طبيعي است داشته باشند.

اگر آنها اسپاسم تاندون آشيل داشته باشند شما مي توانيد از بِرِيس استفاده كنيد. اگر بيمار كوتاهي دايناميك داشته باشد درمان آن با بِرِيس خيلي سخت است و دكتر تا حد ممكن سعي مي كند با گچ گيري يا بوتاكس عضله را ضعيف كند و سپس درمان با بِرِيس را ادامه دهد.

اگر آشيل كاملا سفت باشد آنگاه عمل طويل سازي استفاده مي شود و همچنين اگر بيمار به طور قابل توجهي به صورت خم راه برود ممكن است طويل سازي همسترفيگ نيز انجام شود